تاج از فرق فلک برداشتن تا ابد آن تاج بر سر داشتن
در بهشت آرزو ره یافتن هرنفس شهدی بساغر داشتن
روز در انواع نعمتها و ناز شب بتی چون ماه در برداشتن
جاودان در اوج قدرت زیستن ملک عالم را مسخر داشتن
برتو ارزانی که مارا خوشتر است لذت یک لحظه مادر داشتن
مـادر تــو بـهشــت جـاودانــی مـادر خــورشـیـد بـلـنـد آســمـانی مـادر
در چشم تـو نـور زندگانـی جـاریـست سر چشمه ی مهر بیکرانی مـادر
ای کـاش کـه تـا ابــد نــمـیــرد مادر یـا هـستـی جـاودان بـگیـرد مادر
مهر است سراسر وجودش تــا هـست ای کاش که پـایـان نـپـذیـرد مادر
هر بار که خنده بـر لبش مــی رویــد یا نبض گل سرخ ، سخن می گوید
چشمان پر از ستـاره ی مــــادر مــن در گــردش آشـنـا مرا می جـویـد
چون مهر، بـزرگ و بی نـشانی مادر آرام دل و عـــــزیــز جـانـی مــادر
ای کاش همیشه جـاودان مـی بــودی آن قـدر که خـوب و مـهربانـی مـادر
در کوچه جان همیشه مادر بـــاقیست دریـای مـحبـتـش چو کوثر باقیست
در گـــویــش عـاشـقانـه ، نـام مــــادر شعریست کــه تا ابد به دفتر باقیست
بنــــــــــــازم همت والاي مــــــــــادر
به قـــــــربان قـــــــد و بالاي مـــــادر
تن جـــــان و سر و پايم فــــــدا بـــــاد
بــــــــه راه صبر جـــــــانفرساي مادر
نمي رفتم به خــــواب راحت و خوش
نبــــــود از نغمه يي لالاي مـــــــــادر
فــروغش روشنايي بخش جانهــــاست
رخ همر جهـــــــــان آراي مــــــــادر
ادا نتوان كنـــــم حقش ,اگــــــــــر سر
بريزم همچــــــو زر در پـــــــاي مادر
به كودك , بـــــوي مادر مـي دهد جان
نگيرد دايه هـــــرگز, جاي مـــــــــادر
همه شب دـــــيده گان من , بــــــود باز
كه باشد انـــــدر آن , مـــــاواي مـــادر
لبم را بوسه ها مــــــــــــي زد شبانگاه
لب شيــــرين شكـــــــــر زاي مـــــادر
مي عشق و وفـــــا, دركــام من ريخت
بـــــود اين مستي از صهباي مـــــــادر
مــــــرا با شيره ي جان , پرورش داد
دل پر مهــــــــــــر و پرغــوغاي مادر
نخستين حـــــــرف را , او يـاد من داد
منم يك قطر ه از در پــــاي مـــــــــادر
گلـم با آب مهر ش , چـون عجين گشت
بـــــــه سر باشد مرا , سوداي مـــــادر
نبي فـــــــــرموده انــــــدر شــــان مادر
كــــــه جنت هست , زيـــــــر پاي مادر
از حسن نعیتی
بشنو سخنی چو درّ و گوهر
از درّ و گهر گرانبهاتر
از قدرت كردگار داور
گويند مرا چو زاد مادر
پستان به دهن گرفتن آموخت
كردم چو به عهد آه و شيون
بنشاند مرا به روی دامن
از هر خطرم بداشت ايمن
بيدار نشست و خفتن آموخت
شبها بر گاهواره من
بر َمه چو بريخت كوكب من
دانست ز گريه مطلب من
بوسيد ز مهر غبغب من
بر غنچه گل شكفتن آموخت
لبخند نهاد بر لب من
چون ديد ضعيف و ناتوانم
در بر بگرفت همچو جانم
بوسيد رخ و لب و دهانم
يك حرف و دو حرف بر زبانم
الفاظ نهاد و گفتن آموخت
در زحمت من چه رنجها برد
من راحت و او ز من جفا برد
با من ز وفا به سر وفا برد
دستم بگرفت و پابهپا برد
تا شيوه راهرفتن آموخت
از اوست مرا هر آنچه نيكوست
ور قامت همچو سرو دلجوست
گر مغز بود مرا و گر پوست
تا هستم و هست دارمش دوست
چون هستی من ز هستي اوست
مادر! از عرش یقین آیت احسان داری
پرتویی در دل خود از ره خوبان داری
من در این وادی مستی به جوانی ماندم
تو در این غفلت من عزت عرفان داری
من ز خودخواهی خود سخت نمودم راهت
تو مرا زین همه ایثار چه حیران داری
شامگه باز آمد لیک در این افکارم
که به هر درد و غمی یک می درمان داری
خام در کودکی و تشنه ز این دریایم
تو ورای سخنم قدرت و ایمان داری
ره دیگر چو روم حیف نمودم فکرت
تو مگر ای دل من فرصت جبران داری؟
ترانه جوانبخت
سلام دوستان.شب و روز و سال و ماهتون به خیر.
روز مادر هم مبارک.
